INternal Family Systems (IFS)

Ken je dat gevoel dat je rationeel heel goed weet wat je zou willen doen, maar dat iets in jou daar toch anders over lijkt te denken?

Je wilt nee zeggen, maar hoort jezelf toch ja zeggen. Je weet dat die ene opmerking niet zo belangrijk is, maar blijft er uren over piekeren. Je wilt rustig reageren, maar voor je het weet schiet je uit je slof. Of je stelt iets uit waarvan je eigenlijk heel goed weet dat het belangrijk voor je is.

We zeggen dan weleens: “Een deel van mij wil dit, maar een ander deel…”

En precies daar begint voor mij de kracht van Internal Family Systems, kortweg IFS.

We bestaan uit delen

IFS is ontwikkeld door Richard Schwartz en vertrekt vanuit het idee dat onze persoonlijkheid niet één vaststaand geheel is. We bestaan allemaal uit verschillende delen, die elk hun eigen gevoelens, gedachten, overtuigingen en manieren van reageren hebben.

Zo kan er een deel zijn dat heel hard werkt en alles onder controle probeert te houden. Een deel dat conflicten liever vermijdt. Een perfectionistisch deel dat vindt dat het altijd beter kan. Een deel dat voor iedereen wil zorgen. Een kritische stem die je voortdurend vertelt wat je anders had moeten doen.

En soms zijn er ook delen die we liever niet zien of voelen.

Wat IFS voor mij zo bijzonder maakt, is de manier waarop naar al die delen wordt gekeken. Niet als iets wat weg moet of ‘hersteld’ moet worden, maar vanuit nieuwsgierigheid.

Elk deel heeft een reden waarom het doet wat het doet.

Ook gedrag waar we vandaag last van hebben, is vaak ooit ontstaan met een positieve intentie: ons beschermen tegen pijn, afwijzing, falen, conflict of iets anders wat op dat moment moeilijk te dragen was.

Alleen zijn sommige van die beschermingsmechanismen ondertussen zo sterk geworden dat ze ons vandaag eerder hinderen dan helpen.

Van automatische reactie naar nieuwsgierigheid

Wanneer iets ons raakt of triggert, kunnen bepaalde delen het soms razendsnel van ons overnemen. We worden boos. Trekken ons terug. Gaan pleasen. Werken nog harder. Proberen alles onder controle te krijgen. Of blijven eindeloos nadenken.

IFS nodigt uit om daar niet onmiddellijk tegen te vechten, maar om te vertragen en met een nieuwsgierig te kijken.

Wat gebeurt er op dit moment in mij? Welk deel van mij reageert hier zo sterk? En waar probeert het mij eigenlijk tegen te beschermen?

Door er niet mee samen te vallen, maar er met wat afstand en mildheid naar te kijken, ontstaat ruimte.

 Ruimte om te luisteren naar wat er in ons leeft. Om oude patronen beter te begrijpen. En om te ontdekken dat er naast al die verschillende delen ook een plek in onszelf is van waaruit we met meer rust, nieuwsgierigheid, helderheid en vertrouwen kunnen kijken.

Binnen IFS noemen we dat het Self.

Aan het Self worden 8 kenmerken toebedeeld (8 C’s): Nieuwsgierigheid (Curiosity), Rust (Calm), Vertrouwen (Confidence), Compassie (Compassion), Creativiteit (Creativity), Helderheid (Clarity), Moed (Courage) en Verbondenheid (Connectedness).

Niet wegduwen, maar leren luisteren

Vanuit Self hoeven we onze delen niet weg te duwen of te veranderen. We kunnen ernaar luisteren en proberen te begrijpen waarom ze doen wat ze doen. Waar willen ze ons voor beschermen? Waar zijn ze bang voor? Wat hebben ze van ons nodig?

En precies daar kan iets beginnen te verschuiven. Er ontstaat wat meer ruimte tussen wat we voelen of denken en wat we vervolgens doen. We worden minder automatisch gestuurd door oude patronen en krijgen opnieuw meer keuze in hoe we willen reageren.

Niet omdat onze delen verdwijnen, maar omdat ze niet langer alleen aan het stuur hoeven te zitten.

Want wanneer we niet langer automatisch door onze delen worden gestuurd, ontstaat er keuzevrijheid.

En daar raakt IFS voor mij heel sterk aan Verbindende Communicatie en Leiderschap.

Ook daar begint verandering met vertragen. Met nieuwsgierig worden naar wat er werkelijk in ons gebeurt. Met niet onmiddellijk reageren vanuit onze automatische patronen, maar eerst contact maken met onszelf.

Zodat we daarna bewuster kunnen kiezen hoe we verder willen.

Met onszelf. Met de ander. En op het pad dat we willen bewandelen.

Wil je meer weten? Geeft me dan zeker een seintje.