VeRBINDENDE COMMUNICATIE

Verbindende communicatie
verandert je leven

Geef toe, best veel mensen vinden het een uitdaging om eerlijk uit te spreken wanneer iets schuurt, irriteert of lastig voelt. We zwijgen, slikken in of blijven vaag omdat we bang zijn voor wat onze woorden teweeg kunnen brengen.

Of we doen net het tegenovergestelde: we gooien onze mening op tafel, zonder al te veel stil te staan bij de impact ervan op de ander.

Maar hoe kan je eerlijk en helder zijn én tegelijkertijd zorg dragen voor de relatie?

Het gedachtegoed van Marshall Rosenberg, Verbindende of Geweldloze Communicatie (VC), biedt daarvoor een houvast. Het wordt vaak voorgesteld als een model met vier stappen, maar voor mij is het veel meer dan dat. Het is een houding. Een manier om naar jezelf en naar de ander te kijken en van daaruit bewust te kiezen hoe je in contact wilt gaan.

Eerst verbinding met jezelf

Van nature ben ik eerder conflictvermijdend. Relaties zijn belangrijk voor mij en lange tijd betekende dat ook dat ik moeilijke dingen liever niet uitsprak. Uit angst dat dit de relatie zou beschadigen.

Ondertussen heb ik, door veel eigen ervaringen, geleerd dat het tegenovergestelde gebeurt. Wat niet wordt uitgesproken, verdwijnt niet zomaar. Het blijft onderhuids aanwezig. En ook vaagheid en onduidelijkheid kunnen een relatie langzaam onder druk zetten.

Eerlijker leren spreken vraagt moed. Zeker wanneer oude, soms rotsvaste overtuigingen ons vertellen dat we beter zwijgen. Of wanneer we simpelweg niet weten hóé we iets kunnen zeggen zonder de ander aan te vallen of te kwetsen.

Verbindende Communicatie begint daarom voor mij niet bij spreken, maar bij vertragen en naar binnen kijken.

De vier bouwstenen van VC (waarneming, gevoel, behoefte en verzoek of strategie) helpen ons eerst te verhelderen wat er in onszelf gebeurt. Wat raakt of triggert mij hier? Wat voel ik? En vooral: wat maakt dat dit zo belangrijk voor mij is?

Dit is zelfempathie.

Door daar even tijd voor te nemen, creëren we ruimte tussen wat er gebeurt en onze reactie erop. We hoeven niet automatisch ons terug te trekken of in de verdediging te gaan. We kunnen bewust kiezen wat deze situatie van ons vraagt.

Misschien wil ik iets uitspreken. Misschien kan ik zelf iets doen. Misschien is dit niet het goede moment voor een gesprek. Of misschien heb ik vooral te luisteren en te begrijpen wat er bij de ander speelt.

Gevoelens en behoeften als kompas

Gevoelens en behoeften zijn voor mij dan ook essentiële bouwstenen van Verbindende Communicatie.

Onze gevoelens vertellen ons dát er iets belangrijk is. Onze behoeften helpen ons ontdekken wát er belangrijk is.

Van daaruit ontstaat keuzevrijheid. Niet langer automatisch reageren op wat er gebeurt, maar bewust kiezen welke volgende stap passend is, voor jezelf, voor de ander en voor de relatie.